1. Πονάει η τοποθέτηση των οδοντικών εμφυτευμάτων;
Όχι, η χειρουργική επέμβαση γίνεται υπό τοπική αναισθησία και είναι εντελώς ανώδυνη. Οι περισσότεροι ασθενείς αναφέρουν ότι η αίσθηση είναι παρόμοια με μια απλή εξαγωγή δοντιού. Μετεγχειρητικά, ο ήπιος πόνος ή το πρήξιμο αντιμετωπίζονται αποτελεσματικά με κοινά παυσίπονα (όπως παρακεταμόλη ή ιβουπροφαίνη) για 2-3 ημέρες.
2. Πόσα χρόνια διαρκούν τα εμφυτεύματα δοντιών;
Τα οδοντικά εμφυτεύματα έχουν ποσοστό επιτυχίας που αγγίζει το 95-98%. Με σωστή στοματική υγιεινή, βούρτσισμα, χρήση οδοντικού νήματος και τακτικούς καθαρισμούς και ελέγχους στον οδοντίατρο κάθε 6 μήνες, η ρίζα τιτανίου μπορεί να διαρκέσει για μια ζωή. Η προσθετική στεφάνη (θήκη) ενδέχεται να χρειαστεί αντικατάσταση μετά από 10-15 χρόνια λόγω φυσιολογικής φθοράς.
3. Υπάρχει κίνδυνος «απόρριψης» του εμφυτεύματος από τον οργανισμό;
Βιολογικά δεν υφίσταται ο όρος «απόρριψη», καθώς το τιτάνιο είναι απόλυτα βιοσυμβατό υλικό και δεν προκαλεί αλλεργικές αντιδράσεις ή αντιδράσεις ξένου σώματος. Σε σπάνιες περιπτώσεις (κάτω από 3%), μπορεί να αποτύχει η οστεοενσωμάτωση, κυρίως λόγω κακής στοματικής υγιεινής, καπνίσματος, μη ελεγχόμενου διαβήτη ή πρόωρης φόρτισης του εμφυτεύματος.
4. Πόσος χρόνος απαιτείται για την ολοκλήρωση της θεραπείας;
Ο συνολικός χρόνος κυμαίνεται συνήθως από 2 έως 6 μήνες. Η χειρουργική τοποθέτηση γίνεται σε μία συνεδρία. Ακολουθεί περίοδος αναμονής 2-3 μηνών για την οστεοενσωμάτωση. Σε περιπτώσεις όπου απαιτείται οστικό μόσχευμα ή ανύψωση ιγμορείου, ο χρόνος αναμονής μπορεί να παραταθεί στους 6 μήνες προκειμένου να διασφαλιστεί η σταθερότητα του οστού.
5. Μπορούν όλοι οι άνθρωποι να βάλουν εμφυτεύματα;
Σχεδόν όλοι οι ενήλικες που έχουν ολοκληρώσει την ανάπτυξη των γνάθων τους (συνήθως μετά το 18ο έτος της ηλικίας) μπορούν να τοποθετήσουν εμφυτεύματα. Σχετικές αντενδείξεις αποτελούν ο μη ελεγχόμενος σακχαρώδης διαβήτης, η λήψη συγκεκριμένων φαρμάκων για την οστεοπόρωση (διφωσφονικά) και η ενεργός ακτινοθεραπεία στην περιοχή των γνάθων. Το κάπνισμα δεν αποτελεί αντένδειξη, αλλά αυξάνει τον κίνδυνο επιπλοκών.
