Στη στοματική κοιλότητα συναντάμε τρεις κύριους τύπους χαλινών, καθένας από τους οποίους επιτελεί συγκεκριμένο ρόλο και μπορεί να παρουσιάσει ξεχωριστές παθολογίες:
1. Υπογλώσσιος Χαλινός (Lingual Frenum)
Ο υπογλώσσιος χαλινός συνδέει το κάτω μέρος της γλώσσας (την κοιλιακή επιφάνεια) με το έδαφος του στόματος. Όταν αυτός ο χαλινός είναι πιο κοντός ή παχύς από το φυσιολογικό, περιορίζει σημαντικά την κινητικότητα της γλώσσας. Η πάθηση αυτή είναι γνωστή στην ιατρική ως αγκυλογλωσσία (tongue-tie). Τα άτομα με αγκυλογλωσσία δυσκολεύονται να ακουμπήσουν τη γλώσσα τους στον ουρανίσκο, να την εξέλθουν από το στόμα ή να προφέρουν σωστά ορισμένα σύμφωνα (όπως το ‘ρ’, ‘λ’, ‘ν’, ‘τ’).
2. Χαλινός Άνω Χείλους (Maxillary Labial Frenum)
Αυτός ο χαλινός συνδέει την εσωτερική επιφάνεια του άνω χείλους με τα ούλα της άνω γνάθου, ακριβώς ανάμεσα στους δύο κεντρικούς τομείς (τα μπροστινά δόντια). Μια χαμηλή πρόσφυση του χαλινού του άνω χείλους εμποδίζει τα δύο μπροστινά δόντια να πλησιάσουν, δημιουργώντας ένα χαρακτηριστικό κενό που ονομάζεται διάστημα. Επιπλέον, κατά τη διάρκεια της ομιλίας ή του χαμόγελου, ο χαλινός ασκεί τάση στα ούλα, γεγονός που μπορεί να προκαλέσει υποχώρηση των ούλων (υφίζηση) και αποκάλυψη της ρίζας των δοντιών.
3. Χαλινός Κάτω Χείλους (Mandibular Labial Frenum)
Παρόμοια με τον άνω, ο χαλινός του κάτω χείλους συνδέει το κάτω χείλος με τα ούλα της κάτω γνάθου. Αν και προκαλεί σπανιότερα διάστημα ανάμεσα στα κάτω δόντια, είναι εξαιρετικά συχνή αιτία υποχώρησης των ούλων στους κάτω κεντρικούς τομείς. Η συνεχής πίεση και έλξη που ασκεί κατά τη μάθηση, την ομιλία ή το φαγητό μπορεί να οδηγήσει σε περιοδοντικά προβλήματα και τοπική φλεγμονή λόγω της δυσκολίας στον καθαρισμό της περιοχής.
4. Παρειακοί Χαλινοί (Buccal Frena)
Βρίσκονται στα πλάγια τμήματα του στόματος, συνδέοντας τα μάγουλα (παρειές) με τα ούλα στην περιοχή των προγομφίων. Αν και σπάνια προκαλούν έντονα συμπτώματα, η υπερτροφία τους μπορεί να επηρεάσει τη σταθερότητα των κινητών οδοντοστοιχιών (μασέλες) σε μεγαλύτερους ασθενείς.